λευκαδα - Περσικοί πόλεμοι
Φωτογραφία από χρήστη ihasb33r στο Flickr.
οργάνωσε εξέγερση στις λευκαδα Ιωνικές πόλεις με τη σύμφωνη γνώμη των Μιλήσιων εκτός από Λευκάδα του ιστορικού Εκαταίου και με τη παρακίνηση του Ιστιαίου, του προηγούμενου τύραννου της Μιλήτου . Εναντίον των Περσών δεν πολέμησαν όλες οι ελληνικές πόλεις, καθώς κάποιες κράτησαν στάση λευκαδα Νικόλαος Στουρνάρης ουδετερότητας ενώ κάποιες συντάχθηκαν με τους Πέρσες. Το ιρανικό φύλο των Περσών, από τη στιγμή που εμφανίστηκε στο προσκήνιο της ιστορίας και υπέταξε Λευκάδα τα συγγενικά του φύλα, των Μήδων και των Σακών, ακολούθησε επεκτατική πολιτική που ήταν άρηκτα συνδεδεμένη με την ευημερία της αυτοκρατορίας και το πρόσωπο του ηγεμόνα.
Το 497 π.Χ. Έτσι έφυγαν από την Ερέτρια και πέρασαν απέναντι στον Ωρωπό.
και αποφάσισαν να αναθέσουν τη γενική διοίκηση Λευκάδα του στρατού και των ναυτικών δυνάμεων στη Σπάρτη. Ο βασιλιάς της Σπάρτης, Κλεομένης A , αρνήθηκε.
Ο Αρισταγόρας έψαξε για συμμάχους στις πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Όχι μόνον απομάκρυνε τον κίνδυνο της πλήρους υποταγής, αλλά προκάλεσε και μια σειρά κοινωνικών αλλαγών επί το δημοκρατικότερον και έδωσε επιπλέον την Λευκάδα ευκαιρία στους Αθηναίους, μετά την πολιορκία της Σηστού στον Ελλήσποντο και την αποχώρηση των Σπαρτιατών, να αναδειχθούν ως ηγετική δύναμη στον ελλαδικό χώρο, εγκαθιδρύοντας τη Συμμαχία της Δήλου ή όπως είναι πιο γνωστή την Αθηναϊκή συμμαχία.
Σε παγκόσμιο επίπεδο εμπόδισε την προέλαση των Περσών στην Ευρώπη και ταυτόχρονα δημιούργησε τρυγμούς στο σύστημα διοίκησης της, επιφέροντας τη παρακμή της και τελικά την κατάκτηση της από τον Αλέξανδρο τον Μέγα. . Συγχρόνως εξεγέρθηκαν και σχεδόν όλες οι ελληνικές πόλεις της Κύπρου υπό την ηγεσία του Ονήσιλου της Σαλαμίνας και πολιόρκησαν τη φοινικική πόλη Αμαθούντα.
Στη στεριά όμως παρόλο που ο Ονησίλαος κατάφερε να σκοτώσει το Πέρση στρατηγό Αρτύβιο, εξαιτίας της προδοσίας του Στησήνωρα από το Κούριο οι Κύπριοι νικήθηκαν. Αντιστάθηκαν έξι μέρες με πολλές απώλειες και από τις δύο πλευρές αλλά την έβδομη μέρα, δύο κάτοικοι ο Εύφορβος και ο Φίλαγρος πρόδωσαν την πόλη στους Πέρσες.
Μετά από αυτό ο Μαρδόνιος αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ασία. Έτσι στάλθηκαν 20 πλοία από την Αθήνα και 5 από την Ερέτρια.
Αυτός έδιωξε όλους τους τυράννους και εγκαθίδρυσε δημοκρατίες σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης. Η Ιωνική Επανάσταση θεωρήθηκε από τους αρχαίους ότι διαδραμάτισε ουσιαστικό ρόλο για την έναρξη των Περσικών πολέμων. Οι Πέρσες αποβιβάστηκαν σε τρεις ακτές χωρίς να βρουν αντίσταση αφού οι Ερετριείς αποφάσισαν να αμυνθούν πίσω από τα τείχη τους.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι είχαν 600 πλοία. Σε αντίποινα για την αντίσταση της Νάξου το 499 π.Χ., οι Πέρσες επιτέθηκαν πρώτα εκεί. Οι Λέσβιοι που ήταν δίπλα τους, βλέποντας τους να υποχωρούν, έκαναν το ίδιο και αυτοί και άλλα πολλά πλοία τράπηκαν σε φυγή.
Αντίθετα η ήττα δεν επηρέασε την περσική αυτοκρατορία. Μετά από αυτό οι Δήλιοι εγκατέλειψαν την πόλη τους, αλλά ο Δάτις τους κάλεσε πίσω και έκανε προσφορές στον Απόλλωνα.
Η σφοδρότητα της σύγκρουσης έδωσε πλεονέκτημα στα ισχυρά άκρα ενώ το ελληνικό κέντρο υποχώρησε. Έπειτα εισήλθε στην Επανάσταση και το μεγαλύτερο μέρος της Καρίας.
Στη συνέχεια κατέλαβαν και λεηλάτησαν και όσες πόλεις είχαν παραμείνει. Οι επεκτατικές βλέψεις κάλυπταν τη δόξα του μονάρχη, τις στρατιωτικές ανάγκες της αυτοκρατορίας, την ανάπτυξη της οικονομίας της, την πρόληψη εχθρικών εισβολών αλλά και την εκτέλεση ενός έργου που, κατά τους Πέρσες, έπρεπε να πράξουν για να δοξάσουν το θεό τους, τον Αχουραμάσδα.
Αντίθετα οι αρχαίοι Έλληνες ζούσαν στα στενά όρια της πόλης-κράτους τους και την μόνη επέκταση που μπορούσαν να νοηθούν ήταν αυτή της ίδρυσης αποικιών. Αν και η εκστρατεία είχε αποτύχει, ο Μαρδόνιος έχει καταφέρει να ενισχύσει τα ευρωπαϊκά εδάφη της αυτοκρατορίας και να δημιουργήσει μια βάση που θα χρησιμοποιούταν για τις επόμενες εκστρατείες. Μετά την αποτυχία της πρώτης εκστρατείας ο Δαρείος έστειλε διπλωμάτες στην Ελλάδα ζητώντας γη και ύδωρ.
Οι Έλληνες είχαν συνείδηση της κοινής τους καταγωγής, αυτό αποδεικνύεται από τη λειτουργία τόσων πανελλήνιων αθλητικών και θρησκευτικών θεσμών στην αρχαία Ελλάδα, αλλά ποτέ δεν είχαν επιδιώξει την ενοποίηση τους σε ενιαίο κράτος. Στην Ιωνία ελληνικές πόλεις-κράτη, όπως η Μίλητος ή η Αλικαρνασσός, αποδυναμωμένες από τις εσωτερικές πολιτικές τους διαμάχες δεν κατόρθωσαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους επί βασίλείας του Κύρου και υποτάχθηκαν στον υπασπιστή του Άρπαγο, που κυρίευσε ολόκληρη την περιοχή και σύναψε συμμαχίες υποτέλειας στα μέσα του 6ου π.Χ. Ο Δαυρίσης ανακατέλαβε κάποιες πόλεις από την περιοχή του Ελλήσποντου.
Ο σατράπης της Λυδίας,Αρταφέρνης, κατέστρωσε το σχέδιο και είχε και τη συγκατάθεση του Δαρείου Η εκστρατεία κατέληξε σε αποτυχία. Οι Αθηναίοι δια ψηφίσματος του Θεμιστοκλή εγκατέλειψαν την Αθήνα και ο ελληνικός στόλος ναυλώχησε στον κόλπο της Σαλαμίνας, για να καλύψει την υποχώρηση των Αθηναίων και ετοιμάστηκε να αντιμετωπίσει τον περσικό στόλο.
Οι Έλληνες ηττήθηκαν ηρωικά στις Θερμοπύλες και ελληνικός στόλος υποχώρησε μετά τις αψιμαχίες στη ναυμαχία του Αρτεμισίου, αν και ο περσικός στόλος σκόρπισε από μια θύελλα και το αποτέλεσμα της ναυμαχίας κρίθηκε αμφίρροπο. Ο Ξέρξης προχώρησε προς τη Βοιωτία με τελικό στόχο την Αθήνα. Έτσι η μόνη βοήθεια για τους Αθηναίους ήρθε από τους Πλαταιείς, που τους ενίσχυσαν με ολόκληρο το στρατό τους ο οποίος ανερχόταν σε περίπου 1.000 στρατιώτες.
Η πανωλεθρία του περσικού στόλου είχε ως αποτέλεσμα τη φυγή αυτού και του Ξέρξη στην Ασία. Ο Πέρσης βασιλιάς άφησε πίσω του το στρατηγό Μαρδόνιο με διαταγές να συνάψει ειρήνη με τους Αθηναίους και να χτυπήσει τη Σπάρτη. ως το 448 π.Χ.
Η δεύτερη ήττα των Περσών και ο θάνατος του Μαρδόνιου στις Πλαταιές ανάγκασαν τον Αρτάβαζο να οδηγήσει τα απομεινάρια του περσικού στρατού πίσω στην Ασία. Η σημασία που είχε για τους Έλληνες τούτη η νίκη τους επί των Περσών ήταν ζωτική. Οι Κάρες όμως ανασυγκροτήθηκαν και ενώθηκαν γιατί ο Δαυρίσης προσπάθησε να κατακτήσει τις πόλεις τους.
αιώνα. Ο Ονησίλαος ζήτησε βοήθεια από τις Ιωνικές πόλεις που ανταποκρίθηκαν.
Οι Πέρσες παρουσίαζαν την αυτοκρατορία τους ως συνέχεια των αυτοκρατοριών της Μεσοποταμίας, όπου η πειθήνια υποταγή και η μεγαλοπρέπεια ήταν εμποτισμένες στο χαρακτήρα των Ανατολιτών, ενώ η αποστολή τους ήταν η επέκταση της. Εκεί όμως βόρειος άνεμος έριξε τα πλοία πάνω στις απόκρημνες ακτές του Άθω.
Οι Πέρσες πολιόρκησαν την πόλη και λεηλάτησαν την περιοχή αναγκάζοντας τους να παραδοθούν και να δώσουν όμηρους και στρατιώτες. Η αντίσταση της Καρύστου έδωσε αρκετό χρόνο στους Ερετριείς να ζητήσουν βοήθεια από την Αθήνα. Καταστράφηκαν περίπου 300 πλοία και πέθαναν πάνω από 20.000 άντρες.
Ύστερα οι εκστρατείες των Περσών, στη χώρα των Σκυθών, στη Θράκη και τη Μακεδονία, έδειχναν ότι είχαν συμφέροντα στον ελλαδικό χώρο. Οι πόλεις της Κύπρου πολιορκήθηκαν και κατακτήθηκαν με τελευταία την πόλη των Σόλων που έπεσε μετά από τέσσερις μήνες. Στη Μικρά Ασία μετά την πυρπόληση των Σάρδεων σχηματίστηκαν τρεις στρατιωτικές δυνάμεις υπό τους Δαυρίση, Υμέα και Οτάνη.
οι Πέρσες αποφάσισαν να επιτεθούν στο κέντρο της επανάστασης, τη Μίλητο. Ο Ξέρξης κατέλαβε και πυρπόλησε την Αθήνα και εν τέλει ναυμάχησε με τους Έλληνες στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Οι Ίωνες κατέλαβαν εύκολα τις Σάρδεις εκτός από την ακρόπολη τους που την υπερασπιζόταν ο Αρταφέρνης. Yπό ευνοϊκές συνθήκες οι Πέρσες εκστράτευσαν κατά της Ελλάδας με 200.000 περίπου μάχιμους και 700 περίπου πλοία.
Ο Αρισταγόρας είχε εκτεθεί στον Αρταφέρνη και φοβήθηκε ότι θα χάσει την εξουσία του. Μαζί με τους καινούργιους του συμμάχους οι Μιλήσιοι εκστράτευσαν εναντίον των Σάρδεων.
Ο περσικός στόλος άλλαξε πορεία και κατευθύνθηκε προς την Αθήνα ελπίζοντας να φτάσει πριν τον Αθηναϊκό στρατό. Οι περισσότεροι πουλήθηκαν ως δούλοι.Ο Ιστιαίος αιχμαλωτίστηκε από τους Πέρσες και ανασκολοπίστηκε.
Ο Ιωνικός στόλος απελευθέρωσε την περιοχή του Ελλήσποντου και του Βυζαντίου. Τα πλάγια τμήματα όμως γύρισαν πίσω και επιτέθηκαν στο περσικό κέντρο περικυκλώνοντάς το.
Οι Χίοι δεν υποχώρησαν και πολέμησαν αλλά στο τέλος ξέφυγαν με όσα πλοία είχαν απομείνει. έγινε η πρώτη προσπάθεια κατάκτησης της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Οι ναύτες από τα κατεστραμμένα πλοία έφτασαν στη Μυκάλη, αλλά καθώς ήταν στη στεριά σκοτώθηκαν όλοι από τους Εφέσιους που τους πέρασαν για εχθρούς. Μετά τη νίκη τους οι Πέρσες πολιόρκησαν τη Μίλητο από στεριά και από θάλασσα. Ενίσχυσε τη θέληση και των υπόλοιπων ελληνικών πόλεων να αντισταθούν στη περσική επιθετικότητα.
Σύμφωνα με το σχέδιο του Θεμιστοκλή, στρατηγού πλέον στην Αθήνα και πραγματικού εγκέφαλου της ελληνικής αμυντικής τακτικής, οι ναυτικές δυνάμεις των Ελλήνων παρατάχθηκαν στο Αρτεμίσιο, στα ανοικτά της βόρειας Εύβοιας, για να αντιμετωπίσουν τον περσικό στόλο. Οι Ίωνες αποφάσισαν να μην αντιπαρατεθούν στο στρατό αλλά να αφήσουν την άμυνα στους Μιλήσιους, ενώ αυτοί θα εξόπλιζαν όλα τα πλοία τους και θα συγκέντρωναν το στόλο τους στο νησί Λάδη κοντά στη Μίλητο.
Οι Σάρδεις όμως κάηκαν από ατύχημα και οι Ίωνες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν αφού έμαθαν ότι πλησίαζαν εχθρικές ενισχύσεις. Εφόσον κατέστησαν τις πόλεις της Ιωνίας φόρου υποτελείς, έπρεπε να αντιμετωπίσουν και τους Έλληνες στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου.
Οι Κάρες αντιμετώπισαν τους Πέρσες στο ποταμό Μαίανδρο και κατατροπώθηκαν. Έτσι όταν άρχισε η ναυμαχία οι Σάμιοι εγκατέλειψαν το στόλο εκτός από 11 πλοία.
Επιπλέον η πεδιάδα του Μαραθώνα ήταν η πιο κατάλληλη για τη χρησιμοποίηση του περσικού ιππικού. Οι Αθηναίοι, στην είδηση της απόβασης των Περσών, αποφάσισαν, μετά από πρόταση του Μιλτιάδη, να πολεμήσουν στο Μαραθώνα και έστειλαν περίπου 10.000 άντρες, ενώ ζήτησαν βοήθεια και από τους Σπαρτιάτες οι οποίοι όμως δεν μπορούσαν να φύγουν από την πατρίδα τους διότι γιόρταζαν τα Κάρνεια. Οι Αθηναίοι διέταξαν 4.000 αποίκους τους στη Χαλκίδα να βοηθήσουν την Ερέτρια αλλά πληροφορήθηκαν από έναν σημαντικό Ερετριέα , τον Αισχίνη, ότι οι Ερετριείς ήταν διαιρεμένοι.
Όταν η πόλη έπεσε σκότωσαν και αιχμαλώτησαν τους περισσότερους κατοίκους. Οι Πέρσες είχαν στείλει τους τυράννους των πόλεων να δελεάσουν τους Ίωνες να εγκαταλείψουν τη ναυμαχία με αντάλλαγμα να μην τιμωρηθούν οι πόλεις τους.
Μετά το τέλος της επανάστασης στάλθηκε ο Μαρδόνιος ως νέος διοικητής. Η εκστρατεία έγινε και από τη στεριά και από τη θάλασσα.
Έπειτα έπλευσε παράλληλα στη στεριά φτάνοντας μέχρι την Άκανθο. Σε αυτούς προστέθηκαν 700 Θεσπιείς και τετρακόσιοι Θηβαίοι.
Ανάμεσα στις πόλεις που υποτάχθηκαν ήταν και η Αίγινα. Αρκετές ελληνικές πόλεις κυρίως από τις νησιώτικες, καθώς πίστευαν ότι δεν είχαν καμιά ελπίδα εναντίον τους.
Οι Πέρσες άρχισαν να στρατολογούν από τα νησιά και να παίρνουν παιδιά για ομήρους. Οι Πέρσες συγκέντρωσαν το στόλο τους και έφτασαν στην Κάρυστο της Εύβοιας. Χρονικά διήρκεσαν από το 499 π.Χ.
Ήταν η πιο κοντινή περιοχή στην Ερέτρια διευκολύνοντας έτσι τον εφοδιασμό. Οι Πέρσες λεηλάτησαν την πόλη και κατέστρεψαν τα ιερά σε αντίποινα για την καταστροφή των Σάρδεων και αιχμαλώτισαν όλο τον πληθυσμό. Δείτε επίσης: Μάχη του Μαραθώνα Οι Πέρσες μετά την κατάκτηση της Ερέτριας πέρασαν στην Αττική.
Ακολούθησε σκληρή μάχη και τελικά οι Πέρσες τράπηκαν σε φυγή, προς το Σχοινιά που βρίσκονταν τα πλοία τους. Ο αριθμός των Περσών υπολογίζεται από τους σύγχρονους ιστορικούς ανάμεσα στους 20.000 με 100.000 ενώ οι αρχαίες πηγές δίνουν μεγαλύτερους αριθμούς.
Ο Δαρείος ήταν αποφασισμένος να τιμωρήσει την Αθήνα και τη Σπάρτη και να κατακτήσει ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα. Δέκα χρόνια αργότερα, ο διάδοχος του Δαρείου ο Ξέρξης Α΄ ετοιμάστηκε να εκστρατεύσει με μια τεράστια για τα δεδομένα της εποχής στρατιά. Καταδιώχθηκαν από τους Πέρσες και υπέστησαν συντριπτική ήττα έξω από την Έφεσο.
Αυτό σήμαινε την υποταγή των πόλεων στους Πέρσες. Οι Μακεδόνες προστέθηκαν στους υποτελείς των Περσών ενώ ο Περσικός στόλος επιτέθηκε εναντίον της Θάσου και την κατέλαβε.
Το 499 π.Χ. Ο διαφορετικός τρόπος διακυβέρνησης, στην Ελλάδα τυραννία ή δημοκρατία ή αριστοκρατία ή ολιγαρχία, εναντίον της απόλυτης μοναρχίας όπου ίσχυε η ταύτιση του ηγεμόνα με τον Θεό.
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι πόλεις που πίστευαν στη δυνατότητα αντίστασης στην επερχόμενη εισβολή συνεδρίασαν στην Κόρινθο το 481 π.Χ. Την επομένη της μάχης έφτασαν οι ενισχύσεις από τη Σπάρτη. Η μάχη του Μαραθώνα είχε τεράστια σημασία για τους Έλληνες.
Ο Μιλτιάδης αντέδρασε άμεσα. Όσοι δεν επιθυμούσαν τον περσικό ζυγό, όπως οι Φωκαείς και οι κάτοικοι της Τέω έφυγαν ιδρύοντας αποικίες στην Κορσική οι πρώτοι στα Άβδηρα της Θράκης οι δεύτεροι. Το 502 π.Χ.
Οι Πέρσες αντεπιτέθηκαν με ισχυρές δυνάμεις και με το φοινικικό στόλο. Άφησε τμήμα του στρατού να φυλάει τα λάφυρα και ο υπόλοιπος στρατός ξεκίνησε όσο πιο γρήγορα γινόταν για την Αθήνα.
Αφού πέρασε τον Ελλήσποντο, ο Μαρδόνιος δε συνάντησε αντίσταση. Εκτός από τις εκστρατείες των Περσών κατά της ηπειρωτικής Ελλάδας, στους Περσικούς πολέμους συμπεριλαμβάνονται η Ιωνική Επανάσταση και η αντεπίθεση των Ελλήνων στο εσωτερικό της Περσικής αυτοκρατορίας με σκοπό την ανεξαρτησία των Ελληνικών πόλεων υπό την κατοχή της.
Οι Αθηναίοι πίστευαν ότι θα συμμετείχαν με τους Πέρσες στην επίθεση εναντίον τους και γι αυτό τους κήρυξαν πόλεμο με της συγκατάθεση της Σπάρτης και τη βοήθεια της Κορίνθου που τους δάνεισε στόλο. Το 490 π.Χ. εισήλθε ανενόχλητος ως στη Θεσσαλία και πήρε με το μέρος του όσες πόλεις είχαν μηδίσει.
Οι Ίωνες αντιμετώπισαν το φοινικικό στόλο και κυριάρχησαν. Τελικά όμως οι Βρύγες υποτάχθηκαν στους Πέρσες.
ο Δαρείος έδωσε εντολή για δεύτερη εκστρατεία κατά της Ελλάδας με επικεφαλής τον Μήδο Δάτη και τον Αρταφέρνη, γιο του Αρταφέρνη, του σατράπη των Σάρδεων. Η επεκτατική τους πολιτική, τους έφερε αντιμέτωπους με τις Ιωνικές πόλεις, αποικίες των Ελλήνων, ενώ ύστερα οι Πέρσες ήρθαν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις τις ηπειρωτικής Ελλάδας.
Ταυτόχρονα έστειλε κήρυκες σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, αναζητώντας πόλεις πρόθυμες να συμμαχήσουν, εξαγοράζοντας την ασφάλειά τους. Δε συνάντησαν καμία αντίσταση, κατέστρεψαν την πόλη και εξόρισαν όλο τον πληθυσμό εκτός από όσους κατάφεραν να ξεφύγουν.
Οι νεκροί Πέρσες υπολογίζονται από τον Ηρόδοτο γύρω στους 6.400 ενώ οι Έλληνες είχαν χάσει μόνο 192. Κατά τη μάχη, οι Έλληνες επιτέθηκαν εναντίον των Περσών γρήγορα, τρέχοντας στα τελευταία μέτρα, μάλλον αιφνιδιάζοντας έτσι τους Πέρσες.
Οι Έλληνες διαιρεμένοι σε μικρές πόλεις-κράτη ή συνασπισμούς πόλεων ή σε μικρά βασίλεια, εναντίον της περσικής μονοκρατορίας. Απέναντί του στα στενά παρατάχθηκαν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο 300 Λακεδαιμόνιοι, 1.000 Τεγεάτες και Μαντινείς, 120 από τον Ορχομενό της Αρκαδίας και άλλοι 1.000 Αρκάδες, 400 Κορίνθιοι, 200 από τον Φλιούντα και 80 από τις Μυκήνες.
Οι Αθηναίοι αρνήθηκαν τη συμμαχία και έτσι οι Πέρσες και οι Έλληνες συναντήθηκαν για άλλη μια φορά στις Πλαταιές της Βοιωτίας και και στη Μυκάλη. Αυτοί οι αριθμοί είναι βέβαια υπερβολικοί και είχαν ως στόχο τους να υπερτονίσουν την ελληνική νίκη.
Οι Αρχηγός του ιωνικού στόλου διορίστηκε ο Διονύσιος από τη Φώκαια, η οποία είχε στείλει μόνο τρία πλοία, για να αποφευχθεί η σύγκρουση ανάμεσα στις μεγαλύτερες πόλεις. Η Αθήνα και η Σπάρτη αρνήθηκαν και εκτέλεσαν τους απεσταλμένους, αν και θεωρούνταν ιερά πρόσωπα.
Το απόγευμα είχαν φτάσει στην Αθήνα όταν φάνηκαν και τα πρώτα εχθρικά πλοία στο Φάληρο. Στη στεριά οι Βρύγες, θρακικό φύλο επιτέθηκε τη νύκτα εναντίον των Περσών προκαλώντας μεγάλες απώλειες ενώ και ο ίδιος ο Μαρδόνιος τραυματίστηκε.
Ο Αρισταγόρας όμως κατάφερε να πείσει τους Αθηναίους να στείλουν βοήθεια. Το ανθηρό εμπόριο, τα κοιτάσματα αργύρου και χρυσού αλλά και η δυνατότητα στρατολόγησης αξιόμαχων πολεμιστών και ναυτών για την Περσική Αυτοκρατορία ήταν ισχυρά κίνητρα για την ανάληψη εκστρατείας στη μητροπολιτική Ελλάδα. Ταυτόχρονα με τη σύγκρουση αυτή έχουμε και τη σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτισμών και τρόπων πολιτικής οργάνωσης.
Με πρόφαση να τιμωρήσει την Αθήνα και την Ερέτρια για τη βοήθεια τους προς τους Ίωνες ο Δαρείος έστειλε το γαμπρό του το Μαρδόνιο. Στην πραγματικότητα όμως η σύγκρουση ανάμεσα στους Έλληνες και τους Πέρσες ήταν αναπόφευκτη και η επανάσταση μπορεί να θεωρηθεί ως μια άσχετη απόκλιση. Το 492 π.Χ.
Μετά από αυτό οι Αθηναίοι και οι Ερετριείς αποχώρησαν από τη Μικρά Ασία. Η πυρπόληση των Σάρδεων έδωσε μεγάλη ώθηση στην Επανάσταση. Το σημείο που αποφασίστηκε ότι έπρεπε να αντιμετωπιστούν οι Πέρσες ήταν το στενό των Θερμοπυλών,στρατηγικό πέρασμα προς την κεντρική και νότια Ελλάδα. Ο Ξέρξης Α επικεφαλής της στρατιάς του το 480 π.Χ.
Πάλι σύμφωνα με τον Ηρόδοτο Ο στρατός των Περσών ξεπερνούσε τα 1.500.000 άνδρες, ενώ ο στόλος τους τα 1.207 πλοία. και ήταν το αποτέλεσμα της επιθυμίας της Περσικής Αυτοκρατορίας να επεκταθεί πέραν του Αιγαίου, στη Βαλκανική χερσόνησο.
Οι Περσικοί πόλεμοι ( γνωστοί και ως Μηδικοί πόλεμοι η απλως τα μηδικά) ήταν σειρά ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ ενός συνασπισμού ελληνικών πόλεων-κρατών και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Επιτέθηκαν τη νύχτα κοντά στη πόλη Πήδασο και εξολόθρευσαν τον Περσικό στρατό μαζί με το Δαυρίση και άλλους τέσσερις στρατηγούς. Στη Μίλητο ο Αρισταγόρας βλέποντας την κατάσταση και επειδή η θέση του είχε εξασθενίσει αποφάσισε να την εγκαταλείψει.
αυτός και οι οπαδοί του αποφάσισαν να καταφύγουν στη Μύρκινο Εκεί σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια επίθεσης σε κάποια θρακική πόλη. Το 494 π.Χ. Αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων και διέλυσε το μύθο για τους ανίκητους Πέρσες.
Όταν έμαθε για την επανάσταση της Καρίας κατευθύνθηκε νότια για να τους αντιμετωπίσει. Οι Πέρσες δεν μπορούσαν να επιχειρήσουν απόβαση και γύρισαν στην Ασία.
Συγκέντρωσαν μεγάλο στόλο κυρίως από τη Φοινίκη αλλά και από την Κύπρο, την Κιλικία και την Αίγυπτο και στρατό. Οι Μιλήσιοι τους βοήθησαν να ανασυγκροτηθούν αλλά υπέστησαν ακόμα πιο βαρειά ήττα.
Οι Καρύστιοι αρνήθηκαν να δώσουν ομήρους και να πολεμήσουν ενάντια στις γειτονικές τους πόλεις και γι’ αυτό οχυρώθηκαν στην πόλη τους. Συγκεντρώθηκαν 353 πλοία από 9 πόλεις ενώ οι Πέρσες είχαν 600 πλοία.
